Voor mijn vervoer in en om Sài Gòn gebruik ik een (huur)brommertje. Een Honda Wave S, de Opel Kadett onder de brommertjes, goedkoop, zuinig, betrouwbaar, maar zonder enig karakter.
Ik krijg af en toe commentaar van Vietnamezen dat mijn brommer er zo vies uitziet, ik heb ‘m nog niet één keer laten wassen, sinds ik er op rijd, nu vier maanden.
Wel heb ik nu drie keer een lekke band gehad, gelukkig steeds in de buurt van een reparatie-mannetje. Hierboven wordt mijn band geplakt op de Hai Ba Trung in Sài Gòn. Kosten: 10.000 dong (38 cent).
Zaterdag heb ik er een nieuwe binnenband in laten zetten, 80.000 dong voor de band en 20.000 voor de arbeid (€ 3,84).
Sai Gon is weliswaar een heel grote stad, maar geen metropool. Het is hier heel druk op straat, maar zeker niet 24 uur per dag. Zo tegen 23:00 begint het snel rustiger te worden.
Gisteren net na 23:00 hing ik over de rand van mijn loggia te kijken naar het straatleven bij mij voor de deur toen er een klein hei-machientje voorbij kwam. Het was een apparaatje op rupsbanden en om te voorkomen dat de straat beschadigd zou raken reed het machientje over rijplaten. Deze rijplaten, met ongeveer de lengte van het apparaat, moesten elke keer een stukje verplaatst worden, waarvoor twee mannetjes verantwoordelijk waren. Het geheel werd aangestuurd/gecontroleerd door een vierde mannetje.
